definitie Occlusie

Volgens de Koninklijke Academie espaola het definieert het woord als oclusin actie en effect af te sluiten . Het komt uit "occluso" brass refirindose de ontwikkeling en de sluiting van afsluitende. In fonetiek en fonologa wordt toegeschreven aan de sluiting of vernauwing die voorkomt of bemoeilijkt passage van een fluïdum door een klinker is van articulatie; INSTANT of sluit het kanaal van articulatie bij uitspraak of laat een geluid .

In odontolgico omgeving wordt tandheelkundige oclusin de tand contact en de relatie tussen de bogen en de occlusale -interface genaamd; Het is een systeem dat de tanden, gewrichten, spieren van het hoofd en de nek bevat. Verschillende soorten tandheelkundige oclusin waaronder estn, esthetiek, is wanneer de tanden contact op met de kaak; de dynamiek, als de kaak hier beweegt spreekt van kauwen proces; dan is dit een evenwichtige oclusin dat contact tussen tegengestelde het afsluiten van gebieden; Het gedeelde dat wanneer er weinig of verlies van een tand is gemaakt; de cntrica treedt op wanneer de tanden in hun intercuspidacin maximum; en tenslotte het beschermde oclusin is de interactie tussen de twee tanden groepen, waarbij de afsluitende mandibular stoppen.

In de geneeskunde is de intestinale oclusin dat is de beperking of belemmering van de normale darm natuurlijk, zoals gebeurt via compressie, sluitertijd of knikken van hetzelfde. In het veld van de psychologie wordt gebruikt om te beschrijven wat de oorzaak van een verstopping in het geheugen. En tenslotte de term wordt toegekend aan het gebrek van een metaal als gevolg van de absorptie van een gas in het metaal stollen tijdens.

.